True Friend

كسي كه با او شهامت آن مي يابي كه خودت باشي .

با او روح تو عريان حضور مي يابد .

كسي است كه از تو مي خواهد كه صورتك از چهره برداري و فقط آن باشي كه هستي .

از تو نمي خواهد كه بهتر يا بدتر باشي .

وقتي با او هستي ، احساس زندانيي را داري كه بي گناهي او به اثبات رسيده است .

نيازي به آن نيست كه در برابر او جبهه بگيري .

بتواني آنچه كه مي انديشي بر زبان بياوري ، آنچه واقعاً در دل داري .

آن ناسازگاريها يي را كه موجب شده ديگران قضاوت درستي از تو نداشته باشند ، او مي فهمد.با او آزادانه نفس مي كشي .

در برابر او مي تواني به نارسايي ، حسادت ها ، تنفرها ، اخگرهاي شريرانه ، پستي ها و پوچي هاي وجودت اعتراف كني و با چنين اعترافي ، خواهي ديد كه چگونه همه رخت بر مي بندند و در اقيانوس سپيد وفاداري دوست محو مي شوند .

او درك مي كند .

با او نيازي نداري كه مواظب باشي ، مي تواني با او درشتي كني ، بي توجه باشي و تحملش كني .

بهتر از همه مي تواني با او ملايم باشي تفاوتي نمي كند .

او دوستت دارد همچون آتش است كه پالايش مي كند .

او مي فهمد ، آري مي فهمد . با او مي تواني گريه كني ، نغمه سرايي كني ، بخندي ، دعا كني .

در آشكار و نهان او شاهد است ، مي داند و بر تو عاشق است .

دوست كيست ؟ باز مي گويم : كسي كه با او شهامت آن مي يابي كه خودت باشي .

**جهان پر از آشنايان است ، ولي دوستان واقعي بسيار اندكند **